Pigsusog kan enot na koleksyon na ini ni Kristian Sendon Cordero an espasyo—an kinadakulaan na Kabikolan. Sa saiyang mga usipon, giraray kitang dinadara sa kamugtakan na hinihimo kan dakul sa satuyang mga hona-hona, mga gibo, asin mga kapabayaan. Inaagyat kita kaining maghinayog, mag-untok, magsagin-sagin, magmati bilang mga tawo kan kinaban na nabubuhay sa tagilid na daga, kitang mga daing sukat, kitang sukat daihan. May pagbalubagi, may pagbasang-basang, may pagrimpos, asin pagranga, bagay na iyong nagpapakapusuanon ki Cordero, an butalnak na aki kan Bikol. An magaya-gayang inuulian huli ta minabalik, minabirik, minagiik sa lawas kan kun ano an Bikol. Sa mga usipon na ini luwas-laog an mga persona ni Cordero na padagos na nag-aagrangay kan saindang kamugtakan na padagos na pigpapasipara kan mga estruktura nin poder asin pader na minatil’ok o minagulgul kan halanuhan tanganing an mga usipon na ini dai makahangos, dai makapangalag-kalag, dai makaulok.

Sa unang koleksiyon ng mga kuwento ni Cordero, hinahalina niya tayong pumasok sa isang karnabal mula sa San Cristobal o sa isang seminaryo sa Bikol, na hugis bapor ni Noe habang inuusal ang mga verbo ng orasyon, ang mga mantra ng mga bitoon. Hindi madaling mga paksa ang tinatalunton ni Cordero. Hitik sa mga alegorya ng karahasan at mga pabula at parabula ng pinaghahalo-halong hiwaga ng tuwa, misteryo ng hinagpis, at salamangka ng liwanag, na maghahatid sana sa atin ng panibagong pag-unawa sa kaluwalhatian na nakaugat sa karanasan ng mga Bikolnon—na katulad ng manunulat na si Cordero ay patuloy na nananahan at nakikipagsapalaran sa laksa-laksang mata ng bagyo at samot-saring singsing ng apoy. Sa pagbasa sa mga kuwentong ito, makabubuting higpitan ang kapit kahit sa patalim, maghanda sa pagbulusok sa puyo ng liyo, at sa karanasang puputol sa pusod ng ating lugod.